Ik herkende mezelf niet meer. Dit is wat hielp
Alex, 40, een half jaar later.
Het was alsof het leven langzaam wegvloeide.
Op een ochtend merkte ik dat ik niet meer op dezelfde manier glimlachte om het lachen van mijn kind. Een andere dag besefte ik dat ik al weken geen muziek had geluisterd. Niet omdat ik dat niet wilde. Ik was vergeten dat het bestond.
Ik was gestopt met vrienden bellen. Gestopt met uitkijken naar vakanties. Gestopt met uitkijken naar iets.
Het was niet verdriet. Niet eens vermoeidheid. Het was alsof iemand het volume van mijn hele leven had teruggedraaid.
Als je dit leest, weet je misschien precies waar ik het over heb.
Ik heb alles geprobeerd
Ik ben niet iemand die snel opgeeft. Ik lees boeken. Ik luister naar podcasts. Ik probeer dingen eerst zelf op te lossen voordat ik om hulp vraag.
Dus het eerste jaar deed ik alles wat ik maar kon bedenken. Misschien herken je er een paar van:
- Drie maanden lang vier keer per week getraind. Ik voelde me nog steeds leeg.
- Suikervrij gegeten, meer eiwit, minder alcohol. Het lichaam werd beter. Het hoofd bleef hetzelfde.
- Vier maanden om de week in therapie geweest. Het hielp me mezelf beter te begrijpen. Niet om me beter te voelen.
- Mijn arts wilde antidepressiva voorschrijven. Ik zei nee.
- Meditatie, dagboek, koude baden. Alles twee weken geprobeerd. Daarna vergat ik het weer.
Niets daarvan was fout. Niets was nutteloos. Maar niets liet het leven weer echt voelen.
En dat is het ergste. Als je alles goed doet en het toch niet helpt. Als je begint te denken dat misschien jij het probleem bent.
Ik begon te accepteren dat het misschien gewoon is wat 40 worden betekent. Dat de glans van het leven gewoon verdwijnt met de jaren. Dat je je daarbij maar moet neerleggen.
Een vriend stuurde me een link
Een vriend die wist hoe ik me voelde, stuurde me op een zondagavond een bericht. "Probeer dit eens. Het hielp mij."
De link leidde naar een site die gummies verkocht. Met paddenstoelen. En iets dat Ashwagandha heette.
Mijn eerste gedachte: "Paddenstoelensnoepjes gaan dit oplossen?"
Alsof ik nog niet serieuze dingen had geprobeerd. Alsof een vrolijk potje met "natuurlijk" op het etiket kon doen wat therapie en vier trainingssessies per week niet hadden gedaan.
Maar mijn vriend was niet het type dat in wellnesshypes trapte. Die had ook gezeten waar ik zat. En een maand leek een redelijke gok om te bewijzen dat die ongelijk had.
Dus ik bestelde.
Het eerste wat gebeurde was: niets
Week één: niets. Ik nam twee gummies ’s ochtends bij de koffie. Ze smaakten lekker. Er gebeurde niets.
Week twee: niets. Ik begon me af te vragen of het weggegooid geld was.
Week drie: ik stond op zaterdagochtend in de keuken. Koffie te zetten. En ineens besefte ik dat ik muziek afspeelde via mijn telefoon. Ik had ervoor gekozen om een nummer op te zetten. Zonder erbij na te denken. Zonder mezelf te dwingen.
Dat had ik al meer dan een jaar niet gedaan. Het was de eerste keer dat ik begreep dat er iets gebeurde.
Het was geen dramatisch moment. Geen plotseling geluksgevoel. Geen engelen die zongen.
Alleen een beetje rust in mijn buik die er eerder niet was geweest. Alsof iemand langzaam het volume weer omhoog draaide.
En als je tot hier hebt gelezen, snap je waarom dat zo groot is als het gebeurt.
De weg terug, week voor week
Ik hield notities bij. Niet omdat ik gedisciplineerd ben. Maar omdat ik bang was het weer kwijt te raken als het misschien inbeelding bleek.
Dit schreef ik op:
Wat dit NIET is
Ik wil één ding duidelijk maken: dit is geen medicijn. Het is geen behandeling voor depressie. Als je zwaar depressief bent, praat dan met een arts. Als ik daar had gezeten, had ik zonder aarzelen antidepressiva genomen.
Dit is iets anders.
Het is voor jou als je bijna oké bent, maar net niet helemaal. Als je een leven hebt dat er op papier goed uitziet, maar niet meer zo voelt. Als je ergens onderweg een blekere versie van jezelf bent geworden en niet weet hoe je terug moet vinden wie je was.
Wat ik merkte was niet dat het leven ineens geweldig werd. Het was dat ik het weer kon voelen.
En dat was alles wat ik nodig had om weer vooruit te gaan.
Ik ben niet de enige
Ik liep al twee jaar in een waas rond zonder te weten hoe ik het moest noemen. Na zes weken met deze merkte ik dat ik weer echt uitkeek naar kleine dingen. Het is geen wondermiddel, maar er is wel iets lichter geworden.
Ik was sceptisch over het hele "natuurlijke adaptogenen"-verhaal. Toch een maand geprobeerd en gekeken wat er gebeurde. Er is iets van binnen gestabiliseerd, ik kan het niet beter uitleggen dan dat.
Na mijn scheiding belandde ik in iets waar ik nooit echt woorden aan kon geven. Niet echt depressief, gewoon weg van mezelf. Drie maanden later begin ik te voelen dat ik er weer ben.
De achtergrondruis in mijn hoofd is stilgevallen. Dat merk ik vooral ’s avonds, als ik echt stil kan zitten en gewoon kan zijn zonder dat mijn brein de lijst voor morgen blijft herhalen. Gewoon rustiger, eigenlijk.
Probeer het een maand. Kijk wat er gebeurt.
Dit was de beste beslissing die ik in jaren heb genomen. Als je jezelf herkent in wat ik heb लिखा, misschien is dat voor jou ook zo.
