5 signalen dat je brein schreeuwt om adaptogenen

Je denkt aan de mail die je niet hebt verstuurd. De was. Wat jullie vanavond gaan eten. De meeting van morgen. Alles tegelijk.

Het is niet dat je in de klassieke zin "gestrest" bent. Het is dat je brein niet kan beslissen waarop het zich moet richten. Dit is overprikkeling — en dat werkt niet met meer koffie.

Vroeger was een kopje ’s ochtends genoeg. Nu heb je er twee nodig. Daarna drie. En bij kopje drie voel je je niet alerter — alleen maar meer gespannen.

Dat is een klassiek teken van cortisoloverschot. Cafeïne triggert meer cortisol. Meer cortisol maakt je alert, maar ook vervuld van onderhuidse spanning. Daarom ben je tegelijk moe en opgejaagd.

Je gaat moe naar bed. Daarna lig je daar en denk je aan van alles. Je brein is ineens wakker. Dit patroon herhaalt zich nacht na nacht.

Dit is een van de duidelijkste signalen van een verstoord cortisolritme. Cortisol hoort richting de avond te dalen. Als dat niet gebeurt, krijgt je brein het signaal dat het tijd is om aan te staan.

Je werkt ’s ochtends goed. Dan is het 14 uur — en boem. Je brein stopt ermee. Je kunt je niet concentreren. Je grijpt naar nog een kop koffie of een stuk chocola.

Dit is niet altijd de bloedsuiker. Het is vaak dat je cortisolcurve verkeerd is afgesteld — die piekt te vroeg en stort midden op de dag in plaats van stabiel te blijven.

Een opmerking in een meeting. Iets wat je 3 weken geleden verkeerd hebt gezegd. Een onafgemaakt gesprek. De gedachten blijven maar rondgaan zonder dat je ergens komt.

Dat heet malen en het is een klassiek teken van overgeprikkelde cortisolreceptoren. Je brein kan niet "loslaten" omdat het steeds signalen van dreiging blijft krijgen.